AK-13 (hirugarren saiakera)

enero 30th, 2012 by Sabino

Leize honen hirugarren saiakera eta aurtengo lehena. Asteburu zuri honetan, Aralarko bordan izan ginen taldeko bost kide, esplorazioekin jarraitzeko.

Akaitz erreka bailarako elur manta handi baten azpian eta isiltasun zuriarekin gozatuz, desblokeatzeko tresnekin sartu ginen barrunbearen sabela zirikatzera. Gaur ez zuen udaran hainbesteko haizerik botatzen, eta lau orduko lana amaitu ondoren, zulagailuaren bateria hustu arte, metro bat besterik ez genuen aurreratzea lortu, baina itxaropentsu gaude tapoi hau gainditu ondoren susmatzen den hurrengo meandroak, poz bat baino gehiago ekarriko dizkigulakoan.

Gorputza zurrun eta izoztuta irten ginen. Bidai luzea geratzen zitzaigun oraindik bordara iristeko, tximiniako sutearen ondoan egoteko desioz.

Ez dago egongela ezta telebistako programa hobeagorik, sugar dantzaren mugimendu leun eta euren berotasunen goxotasunekin konparatzekorik. Beste askotan bezela, barre ziropa dastatuz, munduko nahiz gorputz barneko gaitz guztiak sendatuz, konturatu gabe iritsi zitzaizkigun gaueko ordu txikiak.

Share

Marizulo

enero 24th, 2012 by Sabino

Aspaldiko partez eta eguraldi nahiko kaxkarrekin, Larraitzen elkartu ginen taldeko zortzi kide, Mariren bizileku ospetsu honen bila.

Oso ezaguna den, Muitzetik Txindoki edo Larrunarri mendiko tontorrera doan ibilbidea jarraituta, gailurrera iritsi baino lehentxo desbideratuko gera hain ezaguna ez den “Marizulo” deritzon kobazulora. Txindoki izeneko borda erori baten ondotik pasa, (hortik dator Txindokiko gaina bezela ezagutzen degun izena) eta bertatik, Marizulora doan bidea abiatzen da, ez oso garbia eta batzuetan nahiko arriskutsua, beraz, arreta osoz joatea gomendatzen da. Horma bertikal handi baten behealdeko arrail batean dauka kokatua bere ahoa. Progresio nahiko horizontala eta bukaeran, 8m-ko leize txiki baten koladan aurkitzen dira bila genbiltzan barrunbearen kristau inskripzio interesgarrienak.

Mari, Euskal mitologiako jeinu garrantzitsuena da eta beste jeinu guztien buruzagi edo nagusia. Lurraren pertsonifikazio andrazko honek, jaungoiko zerutiarrak iritsi aurretik, herri matriarkalek gurtzen zuten mito lurtarren zantzuak ditu. Naturaren eta beronen osagai guztien erregina. Argi dagoela ematen du pertsonai hau, kristautasuna gure herrira iritsi aurrekoa dela, eta jainkosa maila izango zuela garai bateko euskaldunentzat.

Izen ugari hartu izan ditu, baina zaharrena Mari dela dirudi, eta askotan, agertzen den lekuaren izena eramaten du alboan: Txindokiko Mari, Anbotoko Mari…

Justiziaren jainkosa dugu Mari, zintzotasunaren defendatzaile eta injustizien aurrean zorrotz jokatzen duena. Jeinu honek gezurra, lapurreta, emandako hitza ez betetzea, pertsonenganako errespetu eza eta harrokeria arbuiatzen ditu; aldiz, besteenganako laguntasuna saritzen du. Harengan sinesten dutenei laguntza eta opariak ematen dizkie; aldiz, sinesten ez dutenak zigortu egiten ditu. Lapurrei lapurtu dutena kentzen die eta harrokeria erabili duenari, zertaz harrotu den, hura kentzen dio.

Naturaren indarra irudikatzen du, eta, bere botere ahaltsuarekin, naturako indarren arteko oreka mantentzen du. Naturaren erregina da eta Mari hurbil denean, ekaitza etortzen da. Leku askotan Marirengana joaten ziren kazkabarra uxatzeko eskatzera. Horretarako, haren haitzulo sarreran, meza ospatzen omen zuen herriko apaizak. Horrek adierazten digu, herriak kristautasuna bereganatu ondoren ere, ez zela desagertu Marirenganako sinesmena.

Askotan, dotore jantzitako emakume eder baten itxuran agertzen zaigu. Amezketan, lau zaldik daramaten gurdi baten gainean zerua zeharkatzen ikusi izan dute. Animalia itxuran, suzko igitai itxuran, haize bolada itxuran edo hodei nahiz ostadar itxuran ere azaltzen da zenbait lekutako elezaharretan. Bere haitzulo sarreran, ondoan ahari bat duela ere agertzen da, hori baita bere animalia kuttuna.

Mari, pertsonaia mitologiko lurtarra den heinean, lur azpian bizi da, eta haitzuloetatik nahiz osinetatik kanporatzen da. Leku askotan ikusi izan da. Hauexek zulo entzunenak: Baltzola (Diman), Supelaur (Orozkon eta Anboton), Atxorrotx (Eskoriatzan, Zaldiaranen eta Aketegin), Agamunda (Ataunen), Murumendi (Beasainen), Marizulo, (Amezketan), Akelarre (Zugarramurdin), Lezia (Saran), eta abar. Euskal Herri osoan zehar ditu egoitzak, eta alde batetik bestera ibiltzen da aldatzen. Zerua gurutzatzen duen gurdi batetan jesarrita agertzen zaigu. Sua darion emakume baten irudia, antxume baten gainean dagoena. Bere burua ilargi beteak inguratzen duela ere esaten dute. Hegazti oinak batzuentzat, edo ahuntzarenak. Arrano edo putrearen itxuran, arbolarenean, haize bolada bezala, laino zuria … Modu batera edo bestera agertzen zaigu kondairaren arabera, baina denak ados daude hau emakumezkoa dela esatean.

Norbait Mariren bizilekura sartuz gero, zigortu egiten du; eta haren baimenarekin norbait hurbiltzen bazaio, baldintza batzuk bete beharko ditu. Lehenik, hika egin behar zaio. Gainera, bere koban ezin gaitezke jesarri. Amaitzeko, sartu garen bezela irten beharko gera handik (aurreraka sartu ezkero atzeraka irten behar).

Baldintza guztiak bete genituen bere presentziaz ohartu gabe eta Euskal lurpeko Damaren jauregi honetan dokumentazio lan bikaina burutu genuelakoan, esker beroa bidali nahi diogu hemendik gure Mariri.

Share

A1-Lz koba

enero 17th, 2012 by Sabino

Taldeko bost kide izan ginen joan den larunbatean Aralarreko hego urgonianoan kokatutako koba batean, zientzia-lanetan emaitza oso interesgarriak lortuz.

Gure arbasoek Mari jainkosari eskaintza egiteko gurtza tokia susmagarria dugu barrunbe hau.

Taldetan banatu ginen geure buruari ezarri genituen lanak burutzeko: argazki dokumentazio mitologikoa, bazter ezezagunen esplorazioa, topografia eta kata arkeologikoak.

Arrigarria da tenplu honen aldare nagusiko estalagmita antropomorfoa, baita aztarna eta galdera asko barrunbearen garapenean zehar.

Sarreratik urruneko gune batean, zorua gours askoz jositako gelan, hauek ikazkinak, zeramika eta hezurrez beteta agertzen dira, batez ere garai bateko eskaintzen hondakinak litezke.

Beste galeri meandriforme txiki batean hezur bat (gizahezur litekeena) aurkitu degu, horizontalki horman sartuta eta konkrezionatua, bere esanahiari jaramonik egin gabe.

Beste lur bazterraldean, geruza estagmítiko mantu batekin kolmatatuta zegoen katazulo bat desblokeatu degu, 5m aurrerago bukatzen dela egiaztatzeko, baina lan horri esker, aztertzeko dauden beste ikatz hondarrak aurkitu izan dira solairu honen azpian.

Aurkikuntza guzti hauen adina karbono 14 datazioen bitartez zehaztu ondoren, jarraitzeko asmoa dago haitzuloaren ikerketarekin.

Share

Troskaeta

diciembre 27th, 2011 by Sabino

Egun hauetako senidearteko konpromisoez gain, eta jaiegunak asteburuan tokatzen direnez, ez degu gogoko degun jarduera galaraztea nahi. Giro honi saltsa pixka bat emanez, espeleo taldeko lau kide besterik ez ginen elkartu joan den larunbatean, Atauneko koba ospetsu honetan, gabonetako goiz txango festa ospatzeko asmoekin.

Intzartzuko haitzen IE-aldean kokatzen da aspaldidanik ezaguna den kobazuloa, 1946 urtean Ursus spelaeusen aztarnategi paleontologikoa. 1000m garapeneko kobazulo handia, errombo antzeko 900 m2 atariekin. Hartzen leizea bazter baten sakonean utzita, zorua hegoaldera okertzen da, estratoen sahiesdura jarraituz.

Uxatu nahi gabe sartu ginenean, saguzarrak hegan ikusi genituen, baina kobak duen lasaitasunekin, berehala hasi ziren lokartzen alderantzizko lenar ederren tartetxoetan.

Atsegingarria benetan eta bakoitzaren mobidekin disfrutatzeko aukera izan genuen: batak 1948-ko topoan agertze ez ziren galeriak esploratzen, besteak eszentrika eta aragonito zoragarrien makro-argazkiak ateratzen, hirugarrenak arkeologi aztarnak bilatzen, baita laugarrenak, gidari moduan barrunbe honen txoko politenak besteei erakusten …

Eskaileratik hasita, txango borobil bat burutu genuen barrunbean zehar, kolada gunetik desio aintziraraino jaitsi, ibilbideko gours eta marmitetan ur dexente ikusiz eta bueltan, gainaldeko galerien formazioekin gozatuz.

Pena ematen du barrunbea nola dagoen ikustea, zaborrak edozein lekutan, graffiteroen lanak goitik beherako bazter guztietan, kolore eta forma askotako sokak zintzilikatuak, formazioen txikizioak, etab.

 

Share

Entziako kobak (2)

diciembre 21st, 2011 by Sabino

Entzia-Urbasa mendilerroan izan gera barrunbez-barrunbe, beste ibilaldi borobil bat egiteko asmoekin. Larraonatik abiatuta, goizeko lehen izerdi negarra botako degu hasierako malda gogortxoa igotzen. Hortik aurrera, paseotxo luze bat besterik ez da izango gaurko txangoa.

Bide ondoan aurkitzen dira Urbasa aldeko lehen haitzuloak, Caballo, Hoguera eta del Queso, garapen motzeko kobatxoak. Muga-harresia pasata, Entzia eremuan topatuko ditugu hurrengo barrunbe garrantzitsuenak:

ALDARANA edo del GORRO-ko leizea

Molinotik, Alto del Mojon inguratzen duen errepidearen eskuinaldean eta Armas kobatik 400m-ra HM norabideekin, eta 975m-ko kotan kokatua.

5m diametro eta 3m sakoneko dolina baten behealdean aurkitzen da bere 1,5 metroko ahoa. 15 metroko jaitsierak, 25 metrotaraino iristen den gela luze batera darama, formazio bakar batzuk barnealdean aurkituz.

ARMAS, Koba

12 metrodiametroko dolina baten behealdean dago haitzulo honen sarrera, bi pago handien artean zainduta.165 metrogarapeneko barrunbe nahiko horizontala. Proportzio handiko ahoak (6m-ko zabalera eta 3m-ko altuera), behera doan galeri batea ematen dio sarrera, lurra bloke ugariz estalia.

Galeri honen amaieran, 5 m-ko arrail bat topatzen da, baina sabaitik eroritako zubi moduko bloke baten laguntzaz erraz gainditu leike. Ezkerreta jarraitu ezkero, antzeko galeri batean sartuko gera, 9m-ko altuerakin eta gela txiki batean amaitzen dena.

Eskuinaldera jarraitu ezkero, solairu blokez partzialki estalitako beste gela batean sartuko gera eta hortik aurrera, harea izango degu nagusi lurrean. Ur-korronte txiki bat duen putzua aurkitzen da ibilaldi erdi aldean, metro gutxi batzuk beranduago desagertzeko. Bukaeraldean, ardien hezurrak ikusten dira lurrean eta hartz hatzamarkak hormetan.

Garai batean Aldarana izenekin ezagutzen zen eta gaur egun berriz, Cueva de las Armas, jakina den bezala, azken karlistaldiko gerran armamentuen gordelekua izan zelako, Urbasa aldameneko Cristinos kobakin batera.

MOLINOS I, Koba

210m garapen eta 10m-ko desnibelekin, Molinos 2 kobatik 200m ekialdera aurkitzen da barrunbe hau, 1005m-ko kotan.

Dolina baten behealdean dagoen metro erdi diametroko aho borobilak, galeri estu bati ematen dio sarrera eta 2m-ko saltoa gainditu ondoren, barrunbearen galeri nagusiko gurutzera ailegatuko gera, oinplanoa bi zatitan banatuz.

1– errekaz gora, harritzarrez gaineztutako lurra eta ur gutxi daraman galeria, 90m aurrerago lokatzez estaltzen da.

2– errekaz behera, ur gehiago izango degu lehenengo 60m-tan, kanpotik gehitzen diren beste antzeko emariekin. Gela txiki batean, blokez estalitako ura xurgatzen den putzu batek, saihesten du progresioa. Barrunbean zehar formaziorik eza nabarmen izan da, azken gela izan ezik.

MOLINOS II, Koba

130m garapenekin, Alto del Mojoneko hego maldako bitxurraren ondoan, harri baten azpian ezkutatzen da barrunbe honen aho makurra, 1,5 x 0,25m dimentsiotakoa. 1015m-ko kotan.

Sarrerak, buztinezko arrapala txiki baten bidez, beste neurritako 1,5 x 1 m galeri batera eramaten gaitu.

50 m aurrerago, ur emari eskasa doan zoru hondoratua aurkituko dugu. Aurrera jarraituz, 2 x 4m-ko gela batetik pasa ondoren, galeria pixkanaka estutzen doa 130m-ko garapena lortu arte, buztin arrapala batean progresioa amaituz.

OLITURRI, Koba

8m-ko garapena besterik ez du. 1000m-ko kotan kokatua, baina berez, etengabeko iturri bat da, sabai makurreko koba bat bezela aurkeztu eta 8m-ra progresioa galarazten diguna. Jariatzen den urak ibilbide irregularra du azaleran eta filtratuz, berehala desagertzen da lurzoruan.

ESKARRETABASO IV leizea

1500m garapen eta 40 m-ko desnibelarekin, hainbat erreka ditu barnealdean, baina berehala sifonatzen dira. Galeri grabitazionalak aurkezten ditu metaketa klastiko eta litogeniko garrantzitsuekin. Bi aho ditu, sarrera nagusitik 14m-ko bertikala jaitsita galeri horizontalera daramana, eta bigarrena oso estua.

ESKARRETABASO II, leizea

9m garapen eta beste 9m-ko desnibela. Inguru honetan dauden dolina nagusietako baten maldetan irekitzen da haitzulo honen ahoa, pago baten sustraipean. Izen bereko kobatik IE-ko 150 m-ra.

ESKARRETABASO, Torka

470 m-ko garapen eta 35m-ko desnibelarekin. Gerturatu arte ikuste ez den dolina handi baten sakonean aurkitzen da bere ikaragarriko aho handia. Eskarretabaso II leizetik 50m HE-aldera eta pistatik 250m-ra kokatzen da.

MORUBE, Koba

Garapenik gabeko zuloa baina esploratu gabeko eta orbelez estalitako leize txiki bat dauka ondoan.

Izen berdineko iturriaren 500 m IM-baldera eta Txakolarri putzutik 200 m HM-baldera kokatua.

ARRODANTZA, Covachones de

Garapenik gabeko barrunbeak, bloke erraldoien labirinto ederren artean osatutakoak. Arrizuriko landatik gertu eta Molinosen mugape artean kokatuak.

Berriro Urbasa aldera pasata eta txangoari ginda jartzeko, koba oso ezagun bat bisitatuko degu.

LARRAMENDIKOARRO edo DE LOS CRISTINOS leizea

Cristinoseko leizea edo Larramendikoarro, Limitazioko mendiaren hegoaldean eta Ustalaza bezala ezagutzen den zelaian kokatzen da.

Kaputxino praileak, giza eskeleto bat aurkitu zutenetik dator haitzuloaren eratorritako izena eta kondaira, baina gaur egun Cristinos leizea bezala ezagutzen da.

Dolina baten behealdean duen ahotik eta harri-eskailera kiribil bat jaitsita, ur korrontea zirkulatzen den 30 x 15m-ko gela handi batera iritsiko gera. Goiko galeri makurrera igota, aintzira erdian duen beste gela handiago batera eramango gaitu jarraipenak.

Gela hau, espeleotemaz apainduta, oso bitxia da, zutabeak, goursak eta estalagmita erraldoiak dira nagusi, baina sartzea hain erraza denez, hauetako asko urratuta daude. Ala ere, oraindik edertasun handia gordetzen du eta gauzak horrela, bisita turistikoa egiteko oso egokia da.

 

Share

Kanpantoletako koba

diciembre 19th, 2011 by Sabino

Eguraldi txarrak etzigun taldeko lau kideri gogoko degun zaletasuna praktikatzen eragotzi. Hori dela eta, joan den larunbatean Aiako Urdaneta auzo inguruko kobazulo batean izan ginen eskola bisita posiblea ote zen aztertzeko.

Euria eta kazkabarra saihestuz, haitzuloaren ahoa dagoen zelaira berehala iritsiko gera. Sartzeko baimena hango zaldi-zainekin negoziatu ondoren, behera doan arrapala irristakorra jaitsita, gela handi batean azalduko gera, lurra goursez estalia eta tenperatura oso epelekin, gure betaurreko eta objetiboak lurrinduz.

Hainbat solairu dituenez, batetik bestera pasatzeko, instalatuta dauden soka zahar batzuen laguntza izango degu. Sabai altuko gelak, galeri estuak, makur guneak, irristaka jaisteko moduko koladak eta eskalada txikiak baititu ikasleen gozamenerako, baina duen dimentsioengatik, talde handiek bisitatzeko urritasuna du. Ur tanta asko daude eta zorua lokaztuta.

Oso haitzulo bitxia, gours, estalaktitak, eszentrikak eta banderaz apaindua. Gainbegiratuta, lokatz kolore marroia da nagusi.

Jarraipenik gabeko 15m-ko leize txiki bat eta 10m-ko katazulo estu baten progresioa, haizerik botatzen ez duen arrailtxo batean pasatzen uzten ez diguna, izango dira barrunbe honen zailtasun handienak.

Share

Uitziko barrunbeak

diciembre 18th, 2011 by Sabino

Lekunberritik Uitzira doan errepideko 2,7 Km-an eta eskuinaldean hasten den pista hartuta, Plazaolako trenbide zaharraren tunelaren ondoan emango diogu hasiera gaurko txangoari, Minetako izeneko bidea jarraituz.

Bokamina txiki bat aurkituko degu igoerako ezkerraldean eta pittin bat aurrerago, lehen malda lasaitzen den inguruan, ezkerrean eta pagadi baten oinean kokatzen da Basakaitz haitzuloaren aho borobila, 5m-ko bertikal txiki baten ondoren, galeri konkrezionatu labur baten amaitzen dena. Pistaz 1200m aurrerago, leize-harraska handi bat utziko degu ezkerraldean. Ibilaldia jarraituz, Arruitzgaineko goiko eremura iritsiko gera. Kareharrizko formazioak, eskisto eta arbel harriekin txandakatzen dira, formazio arteko konketa puntuetan ur-arraskak eraginez.

Meatzarien etxebizitza gisa erabiltzen zituen barrakoien hondakin, baita aspalditik abandonatutako, beruna eta pirita erauzten zen meatze-aho zahar ingurura iritsiko gera. Inguruan beste harraska handi bat dago.

Uitzi leize lurpeko konplexuen sarrerak, zilardun galena meatze zahar baten ondoan daude.

Morfologi bertikaleko barrunbea, kareharrizko geruzez osatutako IM-E norabideko galeri nagusi batekin. Putzuak, galeri meandriforme eta desnibel handikoak txandakatzen dira barnean. Zeharkatzen duen errekak eragindako higaduren emaitza. 165m-ko sakonerekin, mineralogia eta hidrologiaren arloan, zulo oso interesgarria eta garrantzi handikoa. Konplexuko sarrera nagusitik, Basakaitz muinotik datorren ura sartzen zaio, ur-salto txiki bat sortuz. Leizearen beste sarrerak, ahoaren gainaldean dagoen meatze-zuloa, bi bertikaletan zatitzen du, 64 eta 50m-koak. Meatze indusketak, hainbat solairu eta tunel utzi ditu. Duen tamaina handi aho eta errekaren urengatik, kanpoko material ugari dago barrunbean zehar: adarrak, zuhaitz enborrak eta material organikoa. Arrabioak ere aurkitu izan dira 100m baino sakonerago. Oraindik ez da argi ezagutzen non aurkitzen den Uitzi leizeko uraren isurbidea.

Hainbat bokamina aurkituko ditugu abiapuntura itzultzeko bidean, eta gailur inguruan, Basakaitz leizezuloaren aho ikusgarria.

Plazaolako tunel ondotik berriro pasata, Lekunberrira doan bidea hartuko degu, eta 500m aurrerago, eskuinera eta gorantz, Uitzira doan PR-tik desbideratuta, gaurko azkeneko beste bi kobazulo ezagunen bila goaz, pagadi zahar bat zeharkatuz.

Urbiñete

Belatz baten erdian, baserriko lan-tresnak gordetzen dituzte sarrerako gelan, buztindun lurzoruekin. Pasabide estu bat zeharkatuz, hezurrak dauden gela zabal batera iristen gera. Eskuinaldetik kolada bat igota, pasabide baten ondoren eta katazulo txiki bat zeharkatuta, graffiti zuriz margotutako gela batera iristen gera. Puntu honetan eta eskuinera joan ezkero, leize txiki bat besterik ez dago. Abiapuntura itzulita eta graffitiak dauden beheko ingurura jaitsita, 6-8m-ko aldapa bat estaltzen duen lurzoruko harri baten inguruan soka bat lotuta, arriskurik gabe ailegatuko gera barrunbeak gordetzen dituen formazio politen gelara, eta hortik beste 30 m aurrerago bukatzen da progresioa.

Mainea

Borda baten ondoan eta belardiaren gainaldean dauden pagadien artean aurkitzen dira bere bi aho. Sarreran bi zulo ikusten zaizkio, bat leize bertikala eta bestea kobazuloa, hasieran aldapa txiki batekin, gero biak elkartzeko. Eskuinera jarraituta, arrapala txiki bat behera jaitsi eta hogei metrora, 35 m-ko leize batekin topatuko gera, neurri ezezaguneko aintzira txiki batera eramaten gaituena. Bestalde, sarreratik ezkerrera abiatuta, nahiko galeri labirintoa denez, esplorazio atletikoa eskatzen digu, arrail estuekin eta gorabeheratsua. Leku berean elkartzen dira katazulo guztiak. Kobatik lokatzez erabat bustita ateratzeko modukoa.

Share

Segundo premio de Sergio Laburu en el MontPhoto

diciembre 4th, 2011 by Kokolo

Sin tiempo de digerir la publicación de algunas de sus instantáneas en publicaciones internacionales, hoy mismo han comunicado a Sergio que su foto de la cascada de La Verna ha sido premiada con el segundo premio en la sección de Actividad de Montaña del concurso MontPhoto. Este galardón no sólo es importante por si mismo, sino por su significado dentro del mundo de la fotografía, puesto que las fotos de Sergio ya ha transcendido del ámbito de los concursos y publicaciones especializadas de la fotografía subterránea y se codea en los primeros puestos en concursos como MontPhoto con 1000 participantes y 6000 fotos presentadas.

Como podéis apreciar en el [enlace de la página de MontPhoto], su foto es la única del medio  subterráneo de entre todas las galardonadas y finalistas de todas las secciones. Sus fotos no sólo interesasn a los directamente involucrados en el mundo subterráneo, sino que su visión , técnica y sensibilidad traspasa fronteras y se proyecta hacia el exterior.

Zorionak Sergio y zorionak Felix Ugarte Elkartea, porque  también éste es un premio en los esfuerzos que viene desarrollando el grupo  desde su fundación en la divulgación del mundo subterráneo hacia el público en general.

La foto premiada en el concurso MontPhoto

 

Share

Fotos de Sergio Laburu en diversas publicaciones internacionales

diciembre 1st, 2011 by Kokolo

Una vez más nuestro galardonado fotógrafo de cabecera, Sergio Laburu, ha demostrado su talento ante los grandes de la fotografía subterránea. Después de su participación en la Premiére Recontre Internationale des Photographes du Monde Souterrain,  una de las fotos que sacó durante el encuentro es portada del número 223 de la revista inglesa DESCENT. El propio Robie Shone le ha dado la noticia felicitándole.

La portada la podéis ver en:

[http://wildplaces.co.uk/]

 

Además hay que reseñar la aparición de una foto suya en el calendario del año que viene (2012 )de la conocida y prestigiosa firma Suiza Speleo Projects. La foto la realizó en la cueva de Pozalagua (Karrantza) y en la misma aparece un techo blanco lleno de estalactitas excéntricas y en el medio una columna con chorretones naranja pálido. A su izquierda de pie está Ainara mirando… En fin, un conjunto de bellezas naturales recogidas por el talento de Sergio.

Aquí está con el editor de Speleo Projects:

 

 

También en la revista Norteamericana NSS NEWS de este mes de Diciembre, ha salido un reportaje del Primer Encuentro Internacional de Fotógrafos del Mundo Subterráneo antes mencionado, y en la página 17 aparecen un par de fotos que Sergio sacó en aquellos encuentros. Aquí tenéis un recorte de la revista:

A la derecha, arriba y abajo dos fotos de Sergio Laburu. En medio Sergio Laburu fotografiado por Rupo

 

 

Un año más , en el calendario de la Gipuzkoako Mendizale Federazioa- Federación Guipuzcoana de Montaña, han sido seleccionadas dos fotos de Sergio. Concretamente en los meses de Julio y Agosto. Aquí  seguido tenéis las páginas de las fotos de Sergio del calendario 2012  La de Julio está sacada en Uidui (Aralar) y la de agosto en la cueva de Cañuela (Cantabria)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Aparte de todas estas publicaciones también ha salido en la revista Subterránea nº 32 editada por la Federación Española de Espeleología, un reportaje de cómo se realizó la foto de La Verna. Si queréis ver una vez más el paneo que realizó Mikel de la Foto , la podéis volver a ver en:

[http://www.youtube.com/watch?v=k4NG5L_knFk&feature=player_embedded]

Me parece que no creo que a estas alturas haga falta  desearle buena suerte ni que tenga muchos éxitos, su calidad y talento están fuera de toda duda y están avalados por entidades y personalidades internacionales de la fotografía subterránea. La verdad es que es un privilegio tenerle entre nosotros.

 

Share

Cueva de Paño (Burgos)

noviembre 22nd, 2011 by Sabino

Taldeko hiru kide izan gera joan den larunbat honetan, Burgoseko barrunbe eder batean, espeleofotoko Rupo eta Merindades espeleo taldeak, argazki DVD bat egiteko helburuekin antolatu zuten txangoan.

Burgoseko Puentedey herri politetik pista bat hartuz abiatu ginen Sierra Llana lautadara, Peña Dulla mendiaren hegoaldean. Artederreta itxi bat zeharkatuz, metro gutxira eta bide ondoan, topatuko degu leizearen sarrera, 900m inguruko kotan.

1992an hasi zen Merindades talde espeleologikoak leizea esploratzen.

Barrunbearen sarrera, arrapala txiki eta oso aldapatsua den leizea da. Giltzarrapotuta dagoen barandara heldu eta hortik behera, 5m-tako putzu bertikala, mugiezinezko eskailera metalikoekin instalatua.

Sarrerako kono hondakina ardatz bezela erabiliz, haitzuloa bi sektoretan banatzen da. Hosto eta hondakin organiko hauen artean, tritoi ilun eta arrabio berdeen kolonia kaltebera txiki bat bizi da.

HE sektoreak 180m-tako luzera du, bi gela garrantzitsuekin, handiena 50 x 70 x 5m-takoa, eta biek kaotikoak. Estalagmitak blokeen gainean jaiotzen dira. 30m-tako galeri batean bukatzen da sektorea, garai batean kanpoaldearekin lotuta baino gaur egun blokez estalita. Sarrera zahar honek ziurrenez, Nela ibaiaren arroilako hormetan ikusiko zuen argia.

IM sektorera iristeko, bi laminadore gainditu ondoren, 360m-tako galeri handira garamatza. Zalantzarik gabe, barrunbearen zati ederrena, galeriaren tamaina uniformea mantenduz, 12m-tako zabalera eta 15m-tako altuerekin.

Zoruak bloke ezegonkorrez josita dago eta tarteka, leize txiki eta animalien hezurrak ikus daitezke.

Espeleotemak garrantzi handia dute. Galeriak altura galtzen hasten da eta litogenesi ugariko laminadore batean amaitzen da, bidea oztopatuz eta esplorazioa galaraziz.

Eremu honek, kanpotik sartzeko posibilitatea ere izan zitekeela adierazten du azken galerien alboko lurjausi batean, hondatutako hartzaren hezurrak aurkitu zirelako.

Aipatzekoa ere, sarreratik gertu dagoen katazulo txiki batean giza hezurren arrastoak aurkitu zirela, eta HE sektorearen amaieran hartz oheak baita Ursus Arctos-en hezur hondakinak.

Zalantzarik gabe, Pañoko haitzuloa, 1438 m-ko garapen eta -47 m-ko desnibel bertikalekin, Ojo Guareña karsteko barrunbe ikusgarrienetakoa da.

Merindades taldeekin jarri behar da harremanetan barrunbe hau bisitatzea nahi ezkero, eta urtean 3 aldiz besterik ez da bisita espeleologikorik onartzen.

Kontuan izan beharko degu hurrengo bisitarako, inguru honetako gasolinerak jai egiten dutela gauez. Esperientzi traketsa jasota, zorionez, errepideko zerbitzuaren laguntzaz, taxisean bueltatu ginen etxera gaueko ordu-bietan, markes aberatsak bezala …

Argazki gehiago ikusteko aukera:

http://www.flickr.com/photos/rupo/sets/72157626433144280/show/

Share

« Previous Entries